Μπήκα που λέτε ξανά σε άλλη διάσταση, μου φαίνεται είναι πολλές τελικά οι διαστάσεις. Εκεί που λες τα είδα όλα ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν είδες τίποτα, ή ότι είδες λίγα ή αρκετά. Όλο αντιφάσεις και εκπλήξεις η ζωή μας..!! δε ξέρεις ποτέ τι κρύβει αυτή η δίκαιη ή άδικη ζωή που περνούμε. Έχω καταλήξει τώρα πια για τα καλά, ότι η ουσία είναι να ζεις την κάθε στιγμή, να συλλέγεις απλά εμπειρίες. Να είσαι χαρούμενος ή τουλάχιστον να μην είσαι μίζερος και γκρινιάρης. Πέρσι τέτοιες μέρες είχαμε άλλα, μην τα λέμε πάλι, πάνε αυτά, σκληρές εμπειρίες, δύσκολες στιγμές, χωρίς πάλι όμως να είμαστε γκρινιάρηδες ή μίζεροι. Πρέπει να είναι κάποιος σε μια συνεχή θετική στάση ζωής, μόνο έτσι κυλάει, όσο πιο ανώδυνα.
Ήτανε που λέτε δύο χρόνια πριν που βρεθήκαμε με τον φίλο μου τον Δημήτρη Δημήτρης Θεοδωρακάκος για καφέ εκεί στην αρχή της Μητροπόλεως. Να' σαι μ' αυτό το παιδί-δράκο είναι πανεπιστήμιο. Μου ρίχνει λοιπών μεταξύ άλλων.'' τι λες να σε προπονήσω για το Ζαγόρι The North Face Zagori Mountain Running? ''. Μου καρφώθηκε στο μυαλό..!! Έστω κι αν είχα μπροστά μου άλλους αγώνες δρόμου ξεκίνησα να προπονούμε στο βουνό, έψαχνα παντού χώμα και ανηφόρα, έψαχνα μονοπάτια και ήθελα να τ' ανέβω. Είναι μαγεία το βουνό, είναι οι μυρωδιές του πρωινού, είναι τα χρώματα της γης που σμίγουν με τον ουρανό, είναι η πέτρα, το χώμα, οι τζίτζικες το καλοκαίρι, τα πουλιά, είναι η ηρεμία, η ηρεμία που ίσως τη στιγμή της ιδέας και γενικότερα είχα ανάγκη.
Σαν ''σοβαρός δρομέας'' λοιπών το βάζω στο πρόγραμμα για το καλοκαίρι του 2015. Η ζωή όμως, η αδικό-δίκαιη ζωή μας είχε άλλα σχέδια για μένα, και μιας και αυτή πάντα αποφασίζει πριν από μάς για μας, το Ζαγόρι έμεινα να το βλέπω από φωτογραφίες και βιντεάκια. Πού και πού έπαιρνα και τα κορίτσια εκεί στο Fifth Element Fifth Element - adventure equipment store να πούμε καμιά κουβέντα, να παραγγείλω κανένα ρούχο ή παπούτσι, έτσι για να νιώθω πιο κοντά στον αγώνα. Με αγκάλιασε αυτός ο αγώνας, κι εγώ αυτόν, να μην ξεχνούμε ότι θέσεις για το Ζαγόρι είχαν δοθεί στον δικό μας αγώνα στην Ατόβρυση.. Μάρα, Βασίλη Mara Kalogirou Vasilis Tzoumakas σας ευχαριστώ ρε παιδιά..!!.
Ήτανε που λέτε δύο χρόνια πριν που βρεθήκαμε με τον φίλο μου τον Δημήτρη Δημήτρης Θεοδωρακάκος για καφέ εκεί στην αρχή της Μητροπόλεως. Να' σαι μ' αυτό το παιδί-δράκο είναι πανεπιστήμιο. Μου ρίχνει λοιπών μεταξύ άλλων.'' τι λες να σε προπονήσω για το Ζαγόρι The North Face Zagori Mountain Running? ''. Μου καρφώθηκε στο μυαλό..!! Έστω κι αν είχα μπροστά μου άλλους αγώνες δρόμου ξεκίνησα να προπονούμε στο βουνό, έψαχνα παντού χώμα και ανηφόρα, έψαχνα μονοπάτια και ήθελα να τ' ανέβω. Είναι μαγεία το βουνό, είναι οι μυρωδιές του πρωινού, είναι τα χρώματα της γης που σμίγουν με τον ουρανό, είναι η πέτρα, το χώμα, οι τζίτζικες το καλοκαίρι, τα πουλιά, είναι η ηρεμία, η ηρεμία που ίσως τη στιγμή της ιδέας και γενικότερα είχα ανάγκη.
Σαν ''σοβαρός δρομέας'' λοιπών το βάζω στο πρόγραμμα για το καλοκαίρι του 2015. Η ζωή όμως, η αδικό-δίκαιη ζωή μας είχε άλλα σχέδια για μένα, και μιας και αυτή πάντα αποφασίζει πριν από μάς για μας, το Ζαγόρι έμεινα να το βλέπω από φωτογραφίες και βιντεάκια. Πού και πού έπαιρνα και τα κορίτσια εκεί στο Fifth Element Fifth Element - adventure equipment store να πούμε καμιά κουβέντα, να παραγγείλω κανένα ρούχο ή παπούτσι, έτσι για να νιώθω πιο κοντά στον αγώνα. Με αγκάλιασε αυτός ο αγώνας, κι εγώ αυτόν, να μην ξεχνούμε ότι θέσεις για το Ζαγόρι είχαν δοθεί στον δικό μας αγώνα στην Ατόβρυση.. Μάρα, Βασίλη Mara Kalogirou Vasilis Tzoumakas σας ευχαριστώ ρε παιδιά..!!.
Nα' μαστε στο 2016 και βρίσκομαι να τρέξω στα φοβερά αυτά μονοπάτια της αγαπημένης Ηπείρου, να μάθω νέες λέξεις, να μπουν στη ζωή μου καινούργια ονόματα και να την σημαδέψουν. Τύμφη, Κήποι, Κόκορης, Μονοδένδρι, πηγές Βοϊδομάτη, Πάμπικο, ΑΣΤΡΑΚΑ (θα σας πω μετά γι αυτή την απεεεεεεραντη λατρεμένη ανηφόρα..!!), Λίμνη Ρομπόζι, Αυγερινός (που για κάποιο μυστικό λόγο μου έφερνε στο νού τον πατέρα μου Νίκανδρος Ηλιοφώτου..!!), Σκάλα Τσεπέλοβου (τί κατηφόρα κι' αυτή..!!), Τσεπέλοβο..!! Η εκκίνηση, οι σταθμοί, ο τερματισμός..!! Είναι κι' άλλα, πολλά, που χωρίς να το θέλω, σημάδεψαν με στιγμούλες και εικόνες μοναδικές τη ζωή μου. Μόνο γι' αυτές και κάτι άλλες στιγμούλες ζούμε, μόνο για μικρές στιγμές.
Επτά ώρες και τριάντα οκτώ λεπτά να τρέχω, να περπατάω ή πιο σωστά να περπατάω και να τρέχω, στην ζεστή πέτρα της χαράδρας του Βίκου, της Πίνδου, της Τύμφης, κάτω της Γκαμήλα για τους ντόπιους , μέχρι το ορειβατικό καταφύγιο της Τύμφης ή Αστράκας όπως το λένε. Ήτανε ίσως η πιο επίπονη προσπάθεια μου στη δρομική μου ως τώρα ζωή, και λέω δρομική γιατί με αυτό τον αγώνα ήθελα να μετρήσω κάτι, ήθελα να δοκιμάσω τί πονάει περισσότερο, θα πούμε μετά γι' αυτό...!
Το επιβλητικό Φαράγγι του Βίκου, λέει το Guinness, είναι το φαράγγι με το μικρότερο άνοιγμα, είναι και το βαθύτερο στο κόσμο με κάποια σημεία να φτάνει τα 1000 μέτρα..!! απίστευτο βάθος, φοβερή εικόνα να είσαι στη ρίζα του στο ποτάμι μέσα και να κοιτάς ψηλά τα άγρια βράχια της Γκαμήλας, ή ακόμα και το Μεγάλο Πάμπικο στο 22χλμ εκεί ψηλά, και να σκέφτεσαι πώς θα ανέβεις από τις πηγές του Βοϊδομάτη στο 17ο περίπου χλμ αν θυμάμαι καλά, και αυτό να σου φτιάχνει το κέφι, ν' ανεβαίνεις, ν' ανεβαίνεις, ν' ανεβαίνεις όλο ψηλότερα και για κάποιο περίεργο λόγο θέλεις όλο και περισσότερο ανήφορο, να θες να πιάσεις την κορυφή. Φτάνοντας στην Αστράκα στα 1950 μέτρα και μετά από 28-29 χλμ κοιτάς κάτω και να βλέπεις με δυσκολία το άλλοτε εκεί ψηλά Πάμπικο, και την άλλοτε τεράστια χαράδρα, και όλα αυτά πια είναι ένας μικρός βράχος από κάτω σου..! Νιώθεις ο Δίας εκεί ψηλά, Μαγικά συναισθήματα, παράξενα, όλα περνούσαν μπροστά μου, μόνο τη γέννηση μου δεν είδα γιατί δεν θυμάμαι καθόλου πως ήταν.!! Είδα μέχρι και τον κατεχόμενο Απόστολο Αντρέα στο Κατεχόμενο νησί μου, το 1972 εκείνη τη μέρα που έλειπε μόνο η γιαγιά μου. Ούτε ξέρω πώς μου ήρθε αυτό...
Πέρασαν όλες μου οι χαρές και όλες μου οι στεναχώριες, πως αλλιώς να περάσει η ώρα. Τραγουδούσα Ξυλούρη που και πού, ''τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα'', μου φέρνει γούρι για κάποιο λόγο αυτό το τραγούδι. Σας έχω ζαλίσει με τον μονόλογο μου και θα συντομεύσω, έφτασα λοιπών στη Αστράκα, αα.. είναι μια βρύση λίγο πριν, αλήθεια δεν έχω πιεί ξανά τέτοιο νερό, κρυστάλλινο και δροσερό, δε νομίζω να υπάρχει κάπου αλλού τέτοιο νερό. Θεϊκό υγρό, αυτό μεταλάμβαναν οι πολεμιστές σίγουρα. Ήπια καμπόσο, γέμισα και τα φλασκιά μου και να' μαι στην Αστράκα. Δεν καθυστέρησα καθόλου εκεί, πήρα κάτι αλμυρά κρακεράκια και άρχισα να κατεβαίνω την κατηφόρα, απότομη κατηφόρα δυσκολότερη και από το ανήφορο, αυτή η πέτρα της Τύμφης σε κάνει ότι θέλει, δεν δαμάζετε με τίποτα, έτρεχα, προσπαθούσα να τρέχω και ένιωθα υπέροχα, παρ' όλη την κούραση, παρ' όλη τη ζέστη, ένιωθα φρέσκος και άνετος, καμιά εξουθένωση, κανένα άγχος. Πως να μην νιώθω έτσι όταν στο Τσεπέλοβο με περίμεναν επτά υπέροχα πλάσματα, το support team μου και επιπλέον τα άλλα παιδιά από το νησί που ήταν εκεί συμπαραστάτες σε άλλους Κύπριους αθλητές. Το να σε περιμένουν οι άνθρωποι σου της Πρώτης Γραμμής, οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι εκεί στον τερματισμό δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο να μην πετύχεις. Ήθελα πολύ να τους κάνω περήφανους, ήθελα να τα καταφέρω, για μένα πρώτα, για να μετρήσω ξανά τη δύναμη μου, να γεμίσω τις μπαταρίες μου, ήθελα να τα καταφέρω και για την Μαρία μου Eliophotou Maria που για να είμαι εγώ εκεί, έχω κλέψει από τον χρόνο μας, για την Μαρία μου που έχει ανέβει πολύ ψηλότερα υψόμετρα, πολύ πιο ''καρφωτά'' αδίστακτα ανήφορα, ήθελα να τα καταφέρω για τις κόρες μου Savina Eliophotou Chara Eliophotou, για να δουν ότι κανένας αγώνας δεν μένει στη μέση, ότι ποτέ δεν τα παρατάμε και όπως και η μάνα τους πρέπει να παλεύουν την κάθε δυσκολία και το κάθε ανηφορικό κομμάτι της ζωής μας. Ήθελα να τα καταφέρω για τους γονείς μου που ήταν εκεί και με περίμεναν, τη μάνα μου που κουβάλησε μέχρι στεφάνι ελιάς από το νησί για μένα, νιώθοντας το μεγαλείο της προσπάθειας μου, για τον πατέρα μου που είναι περήφανος και με στηρίζει πάντα σαν βράχος δίπλα μας. Ήθελα να τα καταφέρω και για τους γονείς της Μαρίας, τα πεθερικά μου, που ήταν εκεί μαζί μου, που πάντα είναι δίπλα μας και έχουν φάει τόνους πίκρας την προηγούμενη χρονιά, ήθελα να τους κάνω κι' αυτούς για ακόμα μια φορά χαρούμενους και περήφανους. Η αλήθεια το πρώτο πράμα που αντίκρισα περνώντας τον τερματισμό ήταν το μάγουλο του πεθερού μου και ένα δάκρυ να κυλάει χωρίς να προσπαθεί καθόλου να το κρύψει. Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να προσφέρεις όμορφα συναισθήματα. Είναι φανταστικά ηδονικό και σας προκαλώ να το δοκιμάστε όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη.
Είμαι πολύ ευγνώμων με τη ζωή μου. Το τρέξιμο και ειδικά το ορεινό τρέξιμο νιώθω να με έχει κάνει καλύτερο. Δυνατότερο, αποτελεσματικότερο και προπαντός πιο ανθρώπινο και ήρεμο. Θα μπορούσα να γράψω πολλά γι' αυτή μου την εμπειρία στην Ήπειρο και για την δρομική αυτή εκδρομή με τους αγαπημένους μου. Ευχαριστώ όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου και στην οικογένεια μου, ευχαριστώ την Μαρία μου που με αντέχει, τα κορίτσια μου, τον προπονητή μου για το βουνό Theodorakakos Dimitrios και την Metaxia Kirpitzi, τον μέντορα μου και προπονητή μου Γιώργο Λουκαίδη που με στηρίζει πάντα και είναι παρών συμπαραστάτης της οικογένειας μου, τον γυμναστή μου Antreas Kadis NEW BODY GYM, την ομάδα μου στην Κύπρο Dromea Racing Running Club και την Ελλάδα AllTerrainRunners, τους φίλους μου που μου έκαναν παρέα στις καλοκαιρινές πολύ ζεστές προπονήσεις, τους ανθρώπους που με αγαπούν και έχουν την έγνοια μου, τους μοναδικούς μου φίλους που αντέχουν την απουσία μου και τη γκρίνια μου τον καιρό της προετοιμασίας, τους δρομικούς μου φίλους που με στηρίζουν, τους γνωστούς, φίλους αλλά και άγνωστους δρομείς που βρεθήκαμε στο βουνό Stephanos Fattas Eliza Stylianou Ioanna BaratsaAkianidis Vasilis Oscar Sosa Orfeas Fotini Thodoris Nakos David Simpson Sergio Nicolaides τον φίλο μου Βασίλη Αδάμου που έτρεξε κι' αυτός σαν σφαίρα τον Μαραθώνιο, ακόμα περισσότερο αυτούς που μοιραστήκαμε τις ανάσες μας Aristea Nikolopoulou, ειδικά στις ανηφόρες από τις Πηγές στην Αστράκα. Ευχαριστώ πολύ για όλα. Είναι πανέμορφη η ζωή μας, φτάνει να ζούμε και να εκτιμούμε τις μικρές απλές στιγμές...
Επτά ώρες και τριάντα οκτώ λεπτά να τρέχω, να περπατάω ή πιο σωστά να περπατάω και να τρέχω, στην ζεστή πέτρα της χαράδρας του Βίκου, της Πίνδου, της Τύμφης, κάτω της Γκαμήλα για τους ντόπιους , μέχρι το ορειβατικό καταφύγιο της Τύμφης ή Αστράκας όπως το λένε. Ήτανε ίσως η πιο επίπονη προσπάθεια μου στη δρομική μου ως τώρα ζωή, και λέω δρομική γιατί με αυτό τον αγώνα ήθελα να μετρήσω κάτι, ήθελα να δοκιμάσω τί πονάει περισσότερο, θα πούμε μετά γι' αυτό...!
Το επιβλητικό Φαράγγι του Βίκου, λέει το Guinness, είναι το φαράγγι με το μικρότερο άνοιγμα, είναι και το βαθύτερο στο κόσμο με κάποια σημεία να φτάνει τα 1000 μέτρα..!! απίστευτο βάθος, φοβερή εικόνα να είσαι στη ρίζα του στο ποτάμι μέσα και να κοιτάς ψηλά τα άγρια βράχια της Γκαμήλας, ή ακόμα και το Μεγάλο Πάμπικο στο 22χλμ εκεί ψηλά, και να σκέφτεσαι πώς θα ανέβεις από τις πηγές του Βοϊδομάτη στο 17ο περίπου χλμ αν θυμάμαι καλά, και αυτό να σου φτιάχνει το κέφι, ν' ανεβαίνεις, ν' ανεβαίνεις, ν' ανεβαίνεις όλο ψηλότερα και για κάποιο περίεργο λόγο θέλεις όλο και περισσότερο ανήφορο, να θες να πιάσεις την κορυφή. Φτάνοντας στην Αστράκα στα 1950 μέτρα και μετά από 28-29 χλμ κοιτάς κάτω και να βλέπεις με δυσκολία το άλλοτε εκεί ψηλά Πάμπικο, και την άλλοτε τεράστια χαράδρα, και όλα αυτά πια είναι ένας μικρός βράχος από κάτω σου..! Νιώθεις ο Δίας εκεί ψηλά, Μαγικά συναισθήματα, παράξενα, όλα περνούσαν μπροστά μου, μόνο τη γέννηση μου δεν είδα γιατί δεν θυμάμαι καθόλου πως ήταν.!! Είδα μέχρι και τον κατεχόμενο Απόστολο Αντρέα στο Κατεχόμενο νησί μου, το 1972 εκείνη τη μέρα που έλειπε μόνο η γιαγιά μου. Ούτε ξέρω πώς μου ήρθε αυτό...
Πέρασαν όλες μου οι χαρές και όλες μου οι στεναχώριες, πως αλλιώς να περάσει η ώρα. Τραγουδούσα Ξυλούρη που και πού, ''τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα'', μου φέρνει γούρι για κάποιο λόγο αυτό το τραγούδι. Σας έχω ζαλίσει με τον μονόλογο μου και θα συντομεύσω, έφτασα λοιπών στη Αστράκα, αα.. είναι μια βρύση λίγο πριν, αλήθεια δεν έχω πιεί ξανά τέτοιο νερό, κρυστάλλινο και δροσερό, δε νομίζω να υπάρχει κάπου αλλού τέτοιο νερό. Θεϊκό υγρό, αυτό μεταλάμβαναν οι πολεμιστές σίγουρα. Ήπια καμπόσο, γέμισα και τα φλασκιά μου και να' μαι στην Αστράκα. Δεν καθυστέρησα καθόλου εκεί, πήρα κάτι αλμυρά κρακεράκια και άρχισα να κατεβαίνω την κατηφόρα, απότομη κατηφόρα δυσκολότερη και από το ανήφορο, αυτή η πέτρα της Τύμφης σε κάνει ότι θέλει, δεν δαμάζετε με τίποτα, έτρεχα, προσπαθούσα να τρέχω και ένιωθα υπέροχα, παρ' όλη την κούραση, παρ' όλη τη ζέστη, ένιωθα φρέσκος και άνετος, καμιά εξουθένωση, κανένα άγχος. Πως να μην νιώθω έτσι όταν στο Τσεπέλοβο με περίμεναν επτά υπέροχα πλάσματα, το support team μου και επιπλέον τα άλλα παιδιά από το νησί που ήταν εκεί συμπαραστάτες σε άλλους Κύπριους αθλητές. Το να σε περιμένουν οι άνθρωποι σου της Πρώτης Γραμμής, οι πιο κοντινοί σου άνθρωποι εκεί στον τερματισμό δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο να μην πετύχεις. Ήθελα πολύ να τους κάνω περήφανους, ήθελα να τα καταφέρω, για μένα πρώτα, για να μετρήσω ξανά τη δύναμη μου, να γεμίσω τις μπαταρίες μου, ήθελα να τα καταφέρω και για την Μαρία μου Eliophotou Maria που για να είμαι εγώ εκεί, έχω κλέψει από τον χρόνο μας, για την Μαρία μου που έχει ανέβει πολύ ψηλότερα υψόμετρα, πολύ πιο ''καρφωτά'' αδίστακτα ανήφορα, ήθελα να τα καταφέρω για τις κόρες μου Savina Eliophotou Chara Eliophotou, για να δουν ότι κανένας αγώνας δεν μένει στη μέση, ότι ποτέ δεν τα παρατάμε και όπως και η μάνα τους πρέπει να παλεύουν την κάθε δυσκολία και το κάθε ανηφορικό κομμάτι της ζωής μας. Ήθελα να τα καταφέρω για τους γονείς μου που ήταν εκεί και με περίμεναν, τη μάνα μου που κουβάλησε μέχρι στεφάνι ελιάς από το νησί για μένα, νιώθοντας το μεγαλείο της προσπάθειας μου, για τον πατέρα μου που είναι περήφανος και με στηρίζει πάντα σαν βράχος δίπλα μας. Ήθελα να τα καταφέρω και για τους γονείς της Μαρίας, τα πεθερικά μου, που ήταν εκεί μαζί μου, που πάντα είναι δίπλα μας και έχουν φάει τόνους πίκρας την προηγούμενη χρονιά, ήθελα να τους κάνω κι' αυτούς για ακόμα μια φορά χαρούμενους και περήφανους. Η αλήθεια το πρώτο πράμα που αντίκρισα περνώντας τον τερματισμό ήταν το μάγουλο του πεθερού μου και ένα δάκρυ να κυλάει χωρίς να προσπαθεί καθόλου να το κρύψει. Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να προσφέρεις όμορφα συναισθήματα. Είναι φανταστικά ηδονικό και σας προκαλώ να το δοκιμάστε όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη.
Είμαι πολύ ευγνώμων με τη ζωή μου. Το τρέξιμο και ειδικά το ορεινό τρέξιμο νιώθω να με έχει κάνει καλύτερο. Δυνατότερο, αποτελεσματικότερο και προπαντός πιο ανθρώπινο και ήρεμο. Θα μπορούσα να γράψω πολλά γι' αυτή μου την εμπειρία στην Ήπειρο και για την δρομική αυτή εκδρομή με τους αγαπημένους μου. Ευχαριστώ όλους όσους στάθηκαν δίπλα μου και στην οικογένεια μου, ευχαριστώ την Μαρία μου που με αντέχει, τα κορίτσια μου, τον προπονητή μου για το βουνό Theodorakakos Dimitrios και την Metaxia Kirpitzi, τον μέντορα μου και προπονητή μου Γιώργο Λουκαίδη που με στηρίζει πάντα και είναι παρών συμπαραστάτης της οικογένειας μου, τον γυμναστή μου Antreas Kadis NEW BODY GYM, την ομάδα μου στην Κύπρο Dromea Racing Running Club και την Ελλάδα AllTerrainRunners, τους φίλους μου που μου έκαναν παρέα στις καλοκαιρινές πολύ ζεστές προπονήσεις, τους ανθρώπους που με αγαπούν και έχουν την έγνοια μου, τους μοναδικούς μου φίλους που αντέχουν την απουσία μου και τη γκρίνια μου τον καιρό της προετοιμασίας, τους δρομικούς μου φίλους που με στηρίζουν, τους γνωστούς, φίλους αλλά και άγνωστους δρομείς που βρεθήκαμε στο βουνό Stephanos Fattas Eliza Stylianou Ioanna BaratsaAkianidis Vasilis Oscar Sosa Orfeas Fotini Thodoris Nakos David Simpson Sergio Nicolaides τον φίλο μου Βασίλη Αδάμου που έτρεξε κι' αυτός σαν σφαίρα τον Μαραθώνιο, ακόμα περισσότερο αυτούς που μοιραστήκαμε τις ανάσες μας Aristea Nikolopoulou, ειδικά στις ανηφόρες από τις Πηγές στην Αστράκα. Ευχαριστώ πολύ για όλα. Είναι πανέμορφη η ζωή μας, φτάνει να ζούμε και να εκτιμούμε τις μικρές απλές στιγμές...
ααα... λέει ο διατροφολόγος ο Σταμάτης Μουρτάκος (νομίζω αυτός το είπε) την προηγούμενη του αγώνα στην διατροφολογική ενημέρωση με τον coach -
''κάτι τύποι σαν εσάς δεν είσαστε καλά, δεν τα πάτε καθόλου καλά, δεν είναι καθόλου φυσιολογικό αυτό που ήρθατε να κάνετε, δεν είναι καθόλου λογικό''
αν είναι να μην είμαι καλά και να τρέχω στο βουνό, ας μην είμαι καλά κι' ας τρέχω..!!
φίλε Βασίλη κράτησε μου το ίδιο νούμερο για το 2017 σε παρακαλώ..!
Φίλε Νίκο Nikos Okkas , σ'ευχαριστώ για τις μοναδικές στιγμές μου που συνέλαβες με τον φακό σου, υπέροχες φωτογραφίες από τον Μέγα Λάκκο και τη βρύση της Κρούνας, από το Γεφύρι του Κόκορη και για όλα τα tips σου στη διαδρομή μας με την οικογένεια μου.
να είμαστε όλοι καλά κι' από χρόνου...!! Μην χάνετε ούτε στιγμή..!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου